REVIEW: Onze droom: het verhaal van Claudinho en Buchecha

Als er één ding leuk is aan cinema, dan is het dat je de verhalen van belangrijke of beroemde figuren in het beste cinematografische formaat kunt zien. Dit is waar biopics opvallen en waar de film Onze droom: het verhaal van Claudinho en Buchecha past bij. Het hoofddoel van de film is om een ​​eerbetoon te zijn aan claudinho, die in 2002 omkwam bij een auto-ongeluk.

Vanaf dit einde wordt het verhaal verteld door wang om ons te laten zien hoe ze elkaar ontmoetten en hoe ze een van de meest ongelooflijke duo's in Brazilië werden. Ik werd uitgenodigd om het een paar dagen ervoor te bekijken, evenals de film is al te zien.

Een prachtig eerbetoon

Een film maken gebaseerd op het verhaal van een duo is niets nieuws, maar dat betekent niet dat we moe zijn, er zijn tenslotte talloze artiesten die we graag willen leren kennen. In het geval van Onze droomVoor mij werkte het als een dagboek, de film ontvouwt zich immers geheel in de visie van Buchecha (Juan Paiva). Hij is degene die vertelt, de details geeft enzovoort.

Ik vond deze beslissing vooral erg leuk, vooral omdat het een eerbetoon was aan Buchecha vanuit de realiteit. Toch verspillen de andere personages geen ruimte. We zien veel binding, drama en ook de successen van elk personage op het scherm, zonder dat iets vaag of in een opwelling lijkt.

Toen we vertrokken claudinho, hij heeft mijn hart veroverd. De acteur Lucas Koka-kapsel levert een dromerig, leuk karakter met een prachtig charisma. Hij is degene die het startpunt geeft voor het ontstaan ​​van het duo en hij is ook degene die de golf vasthoudt op de moeilijkste momenten van Buchecha's leven.

Hoewel het idee van een verhaal vanuit perspectief goed werkt, is het tijdsbesef van de film verwarrend en laat het ons soms een beetje verdwalen. Het is niet iets dat de ervaring verpest, maar het loopt wel uit de pas.

Giftige relatie met Buchecha's vader

Dit is een onderwerp dat mij stoort in de film en dat verder gaat dan dat. Buchecha's vader, genaamd Buchechão, gespeeld door Nando Cunha, is een van de personages die mij de meeste haat in de film hebben bezorgd. De jongen wilde zijn vader altijd trots maken en als hij iets bereikte, ging hij daarheen om het aan zijn vader te laten zien. In al deze situaties verachtte zijn vader hem, zelfs als hij hem niet als afval behandelde.

En daar hebben we het twee belangrijke punten. De film probeert een idee van vergeving over te brengen met betrekking tot deze kwestie tussen Buchecha en haar vader, maar dat vond ik vooral het minst leuk. Niet vanwege de boodschap zelf, maar door de manier waarop deze wordt gepresenteerd. Het is letterlijk de rol van een zoon die niets te danken heeft aan het feit dat zijn vader door de jaren heen psychologisch is misbruikt en simpelweg uit het niets moet vergeven alleen maar omdat hij zijn vader is.

Het tweede punt is dat dit daadwerkelijk moet zijn gebeurd, aangezien dit soort relaties in het dagelijks leven heel gebruikelijk is. Mega-onrustige vaders en moeders die hun frustraties op hun kinderen uiten en uiteindelijk respect en dankbaarheid eisen. Ik herhaal: ik heb hier alleen de visie van de film en met dit materiaal vond ik de boodschap niet leuk, hoewel het helaas misschien wel de realiteit is.

Dansen en opvallende soundtrack

Tenslotte hebben we het muzikale deel van de film, dat is prachtig. De film gebruikt en misbruikt de beste funkritmes van die tijd, zoals bijvoorbeeld ik wil gewoon gelukkig zijn de Cidinho en Cidoca. Meer nog, het is heel interessant om te zien hoe het duo ontstond, net toen er iets geks in Claudinho's hoofd zat en in deze context begonnen ze te ontploffen op de radio.

Onze droom, het nummer waar de film ook zijn naam aan ontleent, staat in het verhaal hoog in het vaandel, aangezien het het eerste nummer van het duo was waarin ze iets deden met een platenmaatschappij en daarna echt geld gingen verdienen. Hoewel het alle fasen van het duo doorloopt en hun grootste successen laat zien, viel één nummer in het bijzonder op tussen de andere en dankzij de speelfilm is het aannemelijk om een ​​van de redenen waarom te begrijpen.

Het lied Ik ben zo zonder jou is vandaag de dag het meest gespeeld Spotify, zodat we hier een parameter hebben. In de film is zij de laatste die wordt geportretteerd en past ze perfect in het verhaal vlak voor het ongeluk van Claudinho. Het is een beetje sinister, maar het dient als afscheid van de zanger van Buchecha en zijn familie; Als alles daadwerkelijk gebeurt, zelfs als het publiek het al wist, is het nog steeds een schok, dankzij de context die in de film wordt gecreëerd.

Vonnis

Onze droom: het verhaal van Claudinho en Buchecha Het vervult zijn rol uitstekend door ons mee te nemen in de levens van het duo en ons elk detail ervan te vertellen. We zien ook hun oorsprong, dilemma’s en successen.

Het plot ontwikkelt zich erg goed en we raken al snel gehecht aan de personages. Ik had een echt probleem met het verhaal van Buchecha's vader, omdat het iets is dat me in de algemene context stoort, maar het is niet iets dat de film noodzakelijkerwijs slecht maakt.

Ten slotte is het iets geweldigs en ten zeerste aanbevolen om naar die tijd te worden getransporteerd en te zien hoe het duo is ontstaan ​​en hoe getalenteerd ze waren. Ga naar de bioscoop en lach, geniet van het geluid en huil misschien zelfs aan het einde.

Zie ook

Tekst proefgelezen door: Pedro Bomfim (21 / 09 / 23)